Lügatler :

zelzele : deprem
zulmen : zulmederek
taarruz : saldırı
vukuat : meydana gelen olaylar, hâdiseler
hukuk : haklar
muhafaza etmek : korumak
himaye etmek : korumak
bilâkis : aksine, tersine
ehemmiyet : değer, önem
me'yus : ümitsiz
insaniyet : insanlık
zabıta : polis
merkez-i hükümet : yönetim merkezi, Ankara
tetkik : inceleme
beraat : temize çıkma, suçsuz olduğunun anlaşılması
tahliye : serbest bırakılma
ecnebî : yabancı
menfaat : çıkar
komite : kötü bir maksat için toplanmış gizli cemiyet, dernek
habbeyi kubbe yapmak : en küçük meseleleri abartarak olduğundan büyük göstermek
evhamlandırma : şüphelendirme
sükût : sessiz kalma
istimal etme : kullanma
desise : hile
beyan etme : açıklama
nüfuz : etki, güç
tesirli : etkili
kesretli : pek çok
tecrid etmek : soyutlamak, insanlardan uzak tutmak
ihanet : hakaret etme, küçük düşürüp aşağılama
münafık : iki yüzlü, inanmadığı halde inanmış görünen
fasıla : ara
hiddet : öfke
evrak : sayfalar, resmî kâğıtlar
tetkikat : incelemeler
hakikî : asıl, gerçek
dâvâ : iddia
cerh edilme : çürütülme
iman-ı tahkikî : sağlam, sarsılmaz bir iman
hayat-ı ebediye : sonsuz âhiret hayatı
mahkûm : hüküm giymiş, tutuklu
mütedeyyin : dindar
suret : biçim, şekil
ikrar : tasdik, doğrulama
müddea : iddia edilen
hüccet : güçlü delil, kanıt
tecrid etmek : soyutlamak, uzaklaştırmak
katmerli : kat kat
zulüm : haksızlık, eziyet, işkence
gadir : zulüm, acımasızlık
hıyanet : hainlik
kuvve-i mâneviye : mânevî güç, moral
kuvvet-i imaniye : iman gücü
kat'î : kesin bir şekilde
fevkalâde : olağanüstü
teveccüh : ilgi, yönelme
rağbet : ilgi, istek
itiraf : kabahatını saklamamak, suçunu söylemeyi kabul etmek, açıklamak
had : sınır, yetki
ziyade : çok, fazla
iltifat : iyilik ve güzellikle davranış
iaşe : beslenme, geçim
müracaat : başvurma
insaniyet : insanlık
düstur : kâide, kural
evham : kuruntular, şüpheler
kayıt : sınır
istibdat : baskı, zulüm
hizmet-i imaniye : iman hizmeti
meşakkat : güçlük
meşru : dine uygun, helâl
iktisat : tutumluluk
riyazet : mânevî eğitim
izzet-i ilmiye : ilmin izzeti; ilmin gerektirdiği vakar, ağırbaşlılık
muhafaza : koruma
izhar-ı hâcet : ihtiyacını söyleme
minnet : iyilik yapana karşı kendini borçlu hissetme
sadaka : Allah rızası için ihtiyaç sahibi kişilere yapılan yardım
zekât : malın belli bir miktarını her sene ihtiyaç sahiplerine dağıtmak
emsal : benzer
tazyik : baskı
cüz'î : küçük, ferdî
nümune : örnek, misâl
beyan etme : açıklama
müdafaaname : savunma dilekçesi
makamat : makamlar
Reisicumhur : cumhurbaşkanı; İsmet İnönü
müdafaat : müdafalar, savunmalar
Ankara ehl-i vukufu : Ankara mahkemesi bilirkişi heyeti
takdiriyle : kararıyla
beraat : temize çıkma, suçsuz olduğunun anlaşılması
yâdigâr : bir kimseyi veya olayı hatırlatan eşya veya kimse
nüsha : kopya
Denizli zabıtası : Denizli polisi
Afyon polishanesi : Afyon karakolu
zabıta : polis
taharri etme : arama yapma
İhtiyarlar Risalesi : Yirmi Altıncı Lem’a
habbeyi kubbe yapmak : çok küçük bir meseleyi abartarak olduğundan büyük göstermek
vilâyet : il
nümune : örnek, misâl
mâni : engel, alıkoyan
ehemmiyet : değer, önem
hariç : dış
âlem-i İslâm : İslâm dünyası
hakikat : asıl, gerçek, doğru
revaç : rağbet, değer, kıymet
intişar eden : yayılan
alâka : bağlantı
emâre : alâmet, belirti
zuhur : belirme, görünme
tevehhüm etmek : kuruntuya kapılmak, zannetmek
haşiye : dipnot, açıklayıcı not
acaip : hayret verici ve şaşırtıcı şeyler
hâdise : olay
ecza : parçalar, kısımlar
tevafukat : birbirine uygun gelişmeler
misilli : benzeri, gibi
katre : damla
sair : başka
umum : bütün
Ana Sayfa | Risale-i Nur Külliyatı | Emirdağ Lâhikası | Emirdağ Lâhikası - 1 | ( 6 )
Kendi kendime bir hasbihaldir


( Bu hasbihali Ankara makamatına işittirmeyi, ıslahtan sonra sizin tensibinize havale ederim. )


Hâkim, kendisi müddeî olsa, elbette “Kimden kime şekvâ edeyim, ben dahi şaştım,” benim gibi biçarelere dedirtir. Evet, şimdiki vaziyetim hapisten çok ziyade sıkıntılıdır. Bir günü, bir ay haps-i münferit kadar beni sıkıyor. Bu gurbet ve ihtiyarlık ve hastalık ve yoksulluk ve zafiyetle, kışın şiddeti içinde herşeyden men edildim. Bir çocukla bir hastalıklı adamdan başka kimse ile görüşmem. Zaten ben, tam bir haps-i münferitte yirmi seneden beri azap çekiyorum. Bu halden fazla bana tecrit ve tarassutlarıyla sıkıntı vermek ise, gayretullaha dokunup, bir belâya vesile olmasından korkulur. Mahkemede dediğim gibi, nasıl ki dört defa dehşetli zelzeleler, bize zulmen taarruzun aynı zamanında gelmesi gibi pek çok vukuat var... Hattâ tahmin ederim ki; benim hukukumu muhafaza ve beni himaye etmek için çok güvendiğim Afyon Adliyesi, Denizli Mahkemesindeki Risale-i Nur hakkında müracaatıma bilâkis ehemmiyet vermedi, beni me’yus etti, adliyenin yangınına bir vesile oldu ihtimali var.

Ben derim ki: Benim hakkımda vicdanlı ve insaniyetli olan bu kazanın hükûmeti, zabıta ve adliyesiyle beraber beni tam himaye etmek, en ehemmiyetli bir vazifesidir. Çünkü, yirmi senelik bütün eserlerimi ve mektuplarımı üç adliye ve merkez-i hükûmet dokuz ay tetkikten sonra beraatimize ve tahliyemize karar verdi. Fakat, ecnebî menfaati hesabına ve bu millet ve bu vatanın pek büyük zararına çalışan bir gizli komite, bizim beraatimizi bozmak için, her tarafta, habbeyi kubbe yaparak bir kısım memurları aleyhime evhamlandırdılar. Bir maksatları, benim sabrım tükensin, artık yeter dedirtsinler. Zaten onların şimdi benden kızdıklarının bir sebebi, sükûtumdur, dünyaya karışmamaktır. Âdetâ “Niçin karışmıyorsun? Tâ karışsın, maksadımız yerine gelsin” diyorlar…

Aleyhime hükûmetin bir kısım memurlarını evhamlandırmakta istimal ettikleri bir iki desiselerini beyan ediyorum.

Derler: “Said’in nüfuzu var. Eserleri hem tesirli, hem kesretlidir. Ona temas eden, ona dost olur. Öyleyse, onu herşeyden tecrid etmek ve ihanet etmekle ve ehemmiyet vermemekle ve herkesi ondan kaçırmakla ve dostlarını ürkütmekle nüfuzunu kırmak lâzımdır” diye hükûmeti şaşırtır, beni de dehşetli sıkıntılara sokarlar.

Ben de derim:

Ey bu millet ve vatanı seven kardeşler! Evet, o münafıkların dedikleri gibi, nüfuz var. Fakat benim değil, belki Risale-i Nur’undur. Ve o kırılmaz; ona iliştikçe kuvvetleşir. Ve millet ve vatan aleyhinde hiçbir vakit istimal edilmemiş ve edilmez ve edilemez. İki adliye, on sene fasılayla şiddetli ve hiddetli yirmi senelik evrakımı tetkikat neticesinde, bir hakikî sebep cezamıza bulmaması, bu dâvâya cerh edilmez bir şahittir.

Evet, eserler tesirlidir. Fakat, millet ve vatanın tam menfaatine ve hiçbir zarar dokundurmadan yüz bin adama kuvvetli iman-ı tahkikî dersi vermekle, saadet ve hayat-ı ebediyelerine tam hizmette tesirlidir. Denizli hapishanesinde, kısmen ağır ceza ile mahkûm yüzler adam, yalnız Meyve Risalesiyle gayet uslu ve mütedeyyin suretine girmeleri, hattâ iki-üç adamı öldürenler, onun dersiyle daha tahta bitini de öldürmekten çekinmeleri ve o hapishane müdürünün ikrarıyla, hapishanenin bir terbiye medresesi hükmünü alması, bu müddeaya reddedilmez bir senettir, bir hüccettir.

Evet, beni herşeyden tecrid etmek, işkenceli bir azap ve katmerli bir zulümdür ve bu millete gadirli bir hıyanettir. Çünkü otuz-kırk sene, hayatımı bu millet içinde geçirdiğim halde, temasımdan hiç zarar görmediğine ve bu dindar millet çok muhtaç olduğu kuvve-i mâneviye ve tesellî ve kuvvet-i imaniye menfaatini gördüğüne kat’î bir delili, bu kadar aleyhimde olan şiddetli propagandalara bakmayarak her tarafta Risale-i Nur’a fevkalâde teveccüh ve rağbet göstermeleri, hattâ itiraf ederim, yüz derece haddimden ziyade lâyık olmadığım büyük iltifat etmesidir.

Ben işittim ki, benim iaşeme ve istirahatime buradaki hükûmet müracaat etmiş, kabul cevabı gelmiş. Ben bunların insaniyetine teşekkürle beraber, derim:

En ziyade muhtaç olduğum ve hayatımda en esaslı düstur olan, hürriyetimdir. Asılsız evham yüzünden, emsalsiz bir tarzda hürriyetimin kayıtlar ve istibdatlar altına alınması, beni hayattan cidden usandırıyor. Değil hapis ve zindanı, belki kabri bu hale tercih ederim. Fakat, hizmet-i imaniyede ziyade meşakkat ise ziyade sevaba sebep olması bana sabır ve tahammül verir. Madem bu insaniyetli zatlar benim hakkımda zulmü istemiyorlar, en evvel benim meşru dairedeki hürriyetime dokundurmasınlar. Ben ekmeksiz yaşarım, hürriyetsiz yaşayamam.

Evet, on dokuz sene bu gurbette yalnız iki yüz banknot ile, şiddetli bir iktisat ve kuvvetli bir riyazet içinde kendini idare ederek, hürriyetini ve izzet-i ilmiyesini muhafaza için kimseye izhar-ı hâcet etmeyen ve minnet altına girmeyen ve sadaka ve zekât ve maaş ve hediyeleri kabul etmeyen bir adam, elbette iaşeden ziyade, adalet içinde hürriyete muhtaçtır. Evet, emsalsiz bir tazyik altındayım. Bir-iki cüz’î nümunesini beyan ediyorum.

Birisi: Mahkemece, Risale-i Nur’un ilmî bir müdafaanamesi ve Ankara’nın yedi makamatına ve Reisicumhura müdafaatımla beraber gönderilen ve neticede Ankara ehl-i vukufunun takdiriyle beraatimize bir sebep olan ve hapis arkadaşlarımın bana bir yâdigâr ve hatıra olmak üzere güzel yazılarıyla birkaç nüshası yazılan ve elimde bulunan ve Denizli zabıtası görüp ilişmeyen ve Afyon polishanesinde bir gece ve buranın zabıtasında da açık olarak bir gece kalan Meyve Risalesi ile Müdafaanameyi, hergün endişeler içinde, bunları da elimden almasınlar diye saklıyordum. Belki beni taharri edecekler telâşıyla, bu gurbette tanımadığım adamlara, bunları sakla diyemediğimden çok üzülüyordum.

İkincisi: Denizli Mahkemesi hiç ilişmediği ve Eskişehir Mahkemesi yalnız birtek kelimesine ilişip, birtek harfle cevabını alan İhtiyarlar Risalesini, İstanbullu bir adam, burada, bir adamdan alıp İstanbul’a götürmüş. Her nasılsa aleyhimdeki bir dinsizin eline geçmiş. Habbeyi on kubbe yaparak vilâyet zabıtasını şaşırtıp, “Kiminle görüşüyor, yanına kimler gidiyor?” diye beni sıkmaya başladılar. Her ne ise... Bunlar gibi çok acı nümuneler var. Fakat en mânâsızı budur ki: Beni konuşturmamak için, hizmetimde bir çocukla bir hastalıklı adamdan başka herkesi ürkütüp, benden kaçırtmalarıdır.

Ben de derim:

On adamın benden çekinmeleri yerine, on binler, belki yüz binler Müslüman, Risale-i Nur’un dersine hiçbir mânie ehemmiyet vermeyerek devam ediyorlar. Hem bu memlekette, hem hariç âlem-i İslâmda çok kuvvetli hakikatleri ve çok kıymetli fâideleri için tam bir revaçla intişar eden Risale-i Nur’un binler nüshalarından herbiri, benim yerimde, benden mükemmel konuşuyor. Benim susmamla, onlar susmaz ve susturulmazlar.

Hem, madem mahkemece ispat edilmiş ki, yirmi seneden beri siyasetle alâkamı kestiğim ve hiçbir emâre aksine zuhur etmediği halde, elbette benimle görüşenden tevehhüm etmek pek mânâsızdır. (HAŞİYE 1) (HAŞİYE 2) (HAŞİYE 3)

• • •
aaaaaaaaa

Dipnotlar - Arapça İbareler - Haşiyeler :

(HAŞİYE 1) : HAŞİYE Garip ve acaip bir hâdise: Bu ayda bir gün avluya indim, baktım. Gelen kar üstünde, Risale-i Nur’un eczalarında tevafukatına işaret eden boyalar, kırmızı, sarı mürekkepler misilli, o karın üstünde serpilmiş katreler ve noktalar var. Çok hayret ettim. Sair yerlere baktım, avlumdan başka yerlerde yoktu. Endişe ettim, kalben dedim: Risale-i Nur umum memleketle, belki Kur’ân hesabına küre-i arzla o derece alâkadardır ki, onun başına gelen belâdan, musibetten bulutlar dahi kan ağlıyorlar. Bir-iki adam çağırdım, onlar da hayret ettiler.
(HAŞİYE 2) : Benim endişe ve telâşımı gören hane sahibinin biraderzadesi Mehmed Efendi zannetti ki, ben karın çokluğundan yolu kapamasından telâş ediyorum. Ben yukarı çıktıktan sonra, yolu açmak için o karı iki tarafa atıp o işaretli mânidar kırmızı-sarı hâdise-i cevviyeyi kapatmıştı. Ona dedim: Kapatmasaydın daha iyiydi. Aynı günde, Risale-i Nur aleyhinde üç hâdise zuhur eyledi: Birincisi: Afyon adliyesiyle buradaki zabıta çavuşluğudur. Kitaplarımın iadesine dair müracaatıma mukabil, “Daha Temyizden tasdik gelmediğinden karışmayız” diye o cihetten benim ümidimi kırdı. İkincisi: Aynı günde, benim ahvalimi tecessüs etmek için mahsus bir polisi, Afyon’a gönderdiğini öğrendik.
(HAŞİYE 3) : Üçüncüsü: Aynı günde, İstanbul’da bir münafık İhtiyar Risalesini bahane ederek aleyhimizde propaganda etmiş, adliyeye aksettirmiş. Bu gibi hâdiselerden müştaklar çekinmeye başladılar. Ben de {{2}} لِكُلِّ مَصِيبَةٍ اِنَّا ِللهِ وَاِنَّا اِلَيهِ رَاجِعُونَ dedim, 2 حَسْبُنَا اللهُ وَنِعْمَ الْوَكِيلُ siperine girdim. {{1}} Bütün musibetler karşısında (sözümüz:) “Biz Allah’ın kullarıyız; sonunda yine Ona döneceğiz.” Bakara Sûresi, 2:156. {{2}} “Allah bize yeter, O ne güzel vekildir.” Âl-i İmrân Sûresi, 3:173.
Önceki Risale: ( 5 ) / Sonraki Risale: ( 7 )
Bu bölümde görmüş olduğunuz kaynaklı ve lügatli Risale-i Nur külliyatı Söz Basım Yayın tarafından hazırlanmış ve kendilerinin izni ile siteye eklenmiştir.
Sorularlarisale sitemizin kütüphanesine külliyat hediye eden; Söz Basım Yayın, RNK ve Sözler Yayınevlerine de teşekkür ederiz.
X